Kavgalar Mavgalar Gelir Beni Tırmalar!

Alper'le yine kavga ettik , yine telefonlarımı açmıyor , msnden faceden yazdığım şeylere cevap vermiyor. Bu genel huyudur, şaşırtıcı olan bir şey yok, kapısında köpek olmama zaten çok uzun zamandır alıştı. Böyle günlerce süründürür beni , ben artık pes etmem ve siktiri çekip arkamı döneceğim an gülerek konuşmaya başlar benle. İşte o an, ağlayan, bu iş sanırım olmayacak diyen kız gider dünyanın en neşeli kızı şakımaya başlar. Konuşmak demiyorum dikkat, şakımak diyorum, çünkü bu ikisi arasında koca bir fark var benim için.

Buna alıştım aslında ama her seferinde öyle kırılıyorum ki aslında sanırım bunu bilmiyor. Ben seviyorum onu, ilk günden beri çok sevmişimdir, gözünün içine bakarım, onun doğrusu her zaman benim de doğrumdur, o ne derse kabulümdür ama böyle zamanlarda ona olan sevgim hep azalıyor içimde, belki çok minik minik ama sanırım bir gün gelecek ve ben artık sevmiyorum bu çocuğu diyeceğim, bu en büyük korkum.

Hele güven meselesine gelirsek, mesela 3-4 ay evvel , çok içim rahat bir şekilde şunu diyebilirdim, Alper beni asla yalnız bırakmaz, ben onun için çok değerliyim, ona çok güveniyorum. Şimdi ise hayır, o beni bırakabilir, ona güvenmiyorum. Bunun için ille de benim bir şey yapmama da gerek yok, babasıyla abisiyle kavga etmiş olabilir, siniri bozulmuş olabilir ve telefonlarımı bir hafta açmayabilir, açarsa bana bağırabilir, yüzüme telefonu kapatabilir. Bunları daha önce yaşadım yarın da yaşayabilirim. Dengesizdir, çoğu zaman sorumsuzdur, ağzından iltifat namına hiçbir şey çıkmaz, seni seviyorum demez, aşkım demez, facebookta ilişkide yapmaz, ailesine tanıştırmaz. Böyle bir insandır. Ama dersen iyi yanı yok mudur vardır tabi, ama şuan telefonlarını açmadığı için iyi yanlarını sayamayacağım.

Kırılıyorum çünkü ben bu çocuk için çok şey yaptım, yeri geldi ailemi, en yakın arkadaşlarımı kırdım. Ruhumu, bedenimi ona verdim. İlk aşkımdı, bütün ilklerimdi ve o erkek aklıyla büyük ihtimalle buna güvendi. Ben onun için şunu yaptım bunu yaptım o bana yapmadı demek istemiyorum, yeri geldi o da bir şeyler yaptı kendince ama işte sorun bu kendince. Onun için yaptığı en büyük şeyler, aslında her uzun ve ciddi ilişkilerde yapılan şeylerdi, o bunu anlayamadı, kavrayamadı.

Neyse işte kavga diyordum. Çok yakın bir kız arkadaşımın ailesinin evine mangala gidecektik üç kız buna hayır dedi arkadaşlarıma söz verdim dedi küfür edip telefonu yüzüme kapattı. Olayımız bu.

Zaten beni bırakıp gitti, ben burada Ankara'da yalnız başıma kaldım ve sevgilimin yanında olayım diye düşünmek yerine böyle saçma kavgalar çıkarıp, telefonlarıma da cevap vermiyor. Dışarıdan biri bunu okusa acaba bizim hakkımızda ne düşünür çok merak ediyorum... Çocuk sana hiç değer vermiyor falan der herhalde. Belki de öyle, belki sadece ben buna inanmak istemiyorum, bilmiyorum...