İçip içip sarhoş olasım var. Ama içmekten deli gibi nefret ederim. Ertesi günü ayrı bir çekilmez olur. Sabah uyanıp bayılmışlığım , her yerin kapkaranlık olmuşluğu bile var. O yüzden içmiyorum da. Ve sanırım yine sigaraya başladım. Altı aydan fazla bir süreden sonra yine içmeye başladım. Gurur duymuyorum ama şuan için rahatsız da olmuyorum. Bir süre daha içer sonra alışmadan yine bırakırım diye düşünüyorum. Hem böylece çok özlemiş oluyorum. Alıştığımın haricinde farklı bir tad alıyorum.
İki senedir Ankara'da yalnız yaşıyorum ve hiç her sabah annem babam aklıma gelen ilk şey olmamıştı. Gün içinde onları çok düşünüyorum. Çok özlüyorum. Bazen şu okulu bırakıp İstanbul'a geri dönesim bile geliyor. Evet, bunların hepsi tamamen Alper'le ilgili. Onunlayken, onla beraber yaşarken aklıma en son annemler geliyordu. Her telefonda konuştuğumuzda kısa kesip tekrar onun yanına dönmek için sabırsızlanıyordum. Şimdi ise uzattıkça uzatıyorum, annem ve babam sevgilimmiş gibi günde en az 1-2 saat konuşuyoruz. Sanırım onlar da kendimi yalnız hissettiğimi anladı o yüzden durmadan arayıp duruyorlar.
Alper'i çok özledim. Daha geçen haftasonu yanımda, yatağımda beraber iki gün geçirdik ve o yine gitti bir daha gelmesi en azından 2 hafta sürer. Ve ben bu iki hafta da sadece onu düşünüp, onu özleyip, onsuz buranın ne kadar anlamsız olduğunu düşüneceğim sanırım.
Yalnızım... Ve sanırım hayatımda ilk defa bu kadar yalnızım. Ailemden , sevgilimden bedenen kilometrelerce uzağım. Arkadaşlarıma ruhen uzağım. Birde kendime uzağım sanırım en önemlisi bu. Yüzüm gün geçtikçe değişiyor, o koca yanaklarım eriyor, varlığından haberdar olmadığım elmacık kemiklerim çıkıyor. Bir sabah uyanıp hiç tanımadığım bir yüze bakacağımdan korkuyorum. Duygularımdan şüpheye düşüyorum bazen. Yani bir gün tanımadığım duygularla ve yüzle ortalıkta dolaşacağım. Ve o gün ben sanırım Yarım Ada olmaktan çıkacağım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder